Er is ondertussen aardig wat gebeurd in mijn tuintje. De oude bestrating is er uit en de nieuwe ligt er al weer een kleine maand in. Hoogtijd voor een update dus. Eerst even een korte terugblik op hoe het was.

De voortuin was een raar gedrocht met een grote conifeer, een buxushaagje dat zomaar ergens leek te zijn neergezet en heel veel verzakte tegels.

De zijtuin was donker door de hoge coniferen, hulst en larier die er al 30 jaar ongestoord groeiden. De grond was hier zo verzakt dat de voordeur zo’n 30 centimeter boven het pad lag.

Eind oktober heb ik de bomen uit de zijtuin weg laten halen. Begin dit jaar ben ik begonnen met het wegbrengen van alle gebroken stoeptegels en andere rommel, het verplanten van de planten die ik wilde behouden (en waarvan ik wist waar ze ongeveer stonden) en het aanplanten van een beukenhaag en opzetten van twee  hederaheggen. En eindelijk washet 21 Maart zover, de paden en de twee terasjes zouden worden aangelegd.

Net als het weghalen van de bomen liet ik het aanleggen van de bestrating via een stichting doen die mensen helpt bij het herintreden of die iets meer begeleiding nodig hebben bij het werk. Bij het aanleggen van de zandlaag werd mij gevraagd om nog eens aan te geven hoe alles precies kwam te liggen. Bij het uitleggen gaf ik aan waar ik later een vijver wilde graven, mijn neefjes en nichtjes zouden een dag komen helpen met graven. Maar de begeleider zij dat zij dat net zo goed konden doen nu ze toch een graafmachine in de tuin hadden staan. En zo gebeurde het dat ik diezelfde week ook meteen een vijver in de tuin had. Een meter diep en 3,5 bij 2,5 meter in een L-vorm.

En toen was het ineens zover, de tuin kon vol met plantjes gezet worden. Maar ja, welke eigenlijk, en waar haal ik ze allemaal vandaan?

Terwijl ik dit log schrijf zit ik op mijn witte bankje in de schaduw en kijk naar een steeds voller wordende tuin. Het warme weer geeft het gevoel dat het al hartje zomer is waardoor de tuin ondanks alle plukjes groen er wat armetierig uit ziet. Maar dan bedenk ik mij weer dat het nog maar april is. Over anderhalve maand zitten we midden in juni en zal het er hier heel anders uitzien. Ik moet gewoon wat geduld hebben.

Wat is het toch heerlijk genieten van de verbena. Vooral de hastata vind ik erg mooi. Kleine bloemetjes aan sierlijk rechtop staande aren en hij blijft maar bloeien. De stengels zijn al vroeg in het jaar omgevallen wat geloof ik niet gebruikelijk is bij de verbena, maar wel een mooi effect heeft Het lijkt nu een hele brede struik die mooi over het tuinpad heen bolt.

Vorig jaar had ik ook verbena in de tuin, de bonariensis (met platte bloemschermen). Volgens verschillende websites zou deze plant zich  makkelijk uitzaaien door de tuin (verbazingwekkend overigens hoe vaak je exact de zelfde teksten op verschillende sites tegenkomt) Maar dit jaar zag ik helaas geen enkele nakomeling van de verbena. Het zou ook kunnen dat ik het voor onkruid heb aangezien maar ik dacht toch echt van niet. Ik ben juist heel terughoudend geweest met onkruid wieden omdat ik vaak twijfelde iets nou onkruid was of niet. Geen enkele nakomeling dus, reden voor mij om nieuwe verbena’s te kopen waaronder de hastata.

Ik hoop toch zo dat ze zich dit jaar wel uitzaaien. Of dat ze de winter overleven, dat zou ook mooi zijn.

(klik op de foto voor een vergroting)

Ik vind hem prachtig maar ook erg groot en bossig. In dit najaar gaan de bomen die er omheen staan (coniferen, hulst en laurier) er allemaal uit. Alleen de jasmijn, daar twijfel ik nog over. Wanneer ik hem laat staan komt hij in een border te staan, een beetje ongelukkig vooraan schat ik zo in. Maar goed, de border bestaat nog niet en dus kan ik daar nog wat mee spelen.

Ik ben bang dat, wanneer ik hem snoei, hij in de breedte gaat uitgroeien en vervolgens de border zal bedekken.Wanneer ik hem laat staan is hij misschien erg rommelig als al het andere hoge spul eromheen weg is. Voorlopig denk ik hem toch maar te laten staan zonder te snoeien. Misschien hier en daar een tak weghalen. Want wanneer hij zo bloeit is die waterval van witte bloemen toch wel heel erg mooi.

(klik op de foto voor een vergroting)

Hier een foto van de situatie in februari  :
(klik op de foto’s voor een vergroting)

Vanuit dezelfde hoek de tuin in juni:

Hier een kijkje richting de keuken in februari:

en dezelfde hoek van de tuin zoals die er gisteren uitzag:

Het pad naar de voortuin, uiteraard ook weer in februari:

en het zelfde hoekje vanuit een iets andere hoek.

Aan deze kant van de tuin komt nauwelijks zon, alleen s’morgens en na 15:00u komt er wat zonlicht in dit hoekje. Dit noem ik dan ook mijn schaduwtuin.

Dit is de ‘grote’ border  zoals hij er in augustus 2009 uitzag:

En diezelfde border, maar dan een jaar later

Op de plek waar begin dit jaar nog de kliko’s stonden, staan nu kaukasische vergeetmijnietjes, geraniums en zeeuwsknoopje.

Zittend op het terras kijk ik nu over het pad richting de bijkeuken. Toen ik mijn schuurtje afbrak moest de tuinposter even ergens hangen, dat werd even tegen de muur van de bijkeuken, en eigenlijk vind ik hem daar prima hangen.

Het begint dus al aardig groen te worden in mijn tuintje. Hier en daar zijn nog wel flinke gaten en ook de randen kunnen wel wat vulling gebruiken, ik blijf dus lekker om mij heen kijken voor plantjes.

Margo gaf het al aan, er gebeurd hier niet veel, maar in de tuin des te meer. Ik heb ondertussen een boompje in de tuin gepland en er ook nog twee struiken aan toegevoegd zodat de tuin wat de hoogte in gaat. Dat was nog wel een heel gedoe. Op een zaterdagmiddag keek ik op internet of een bepaalde bomenkweker tot vijf uur open zou zijn. Dat was hij inderdaad, en hij bleek ook nog eens alle bomen en planten voor de helft van de prijs weg te doen. Nu moest ik wel gaan natuurlijk.

Met een soort van golfkarretje kon ik daar over het terrein rondrijden om vervolgens de struiken en/of bomen in de laadbak te plaatsen. Uiteindelijk vond ik een moerbei van ruim 3 meter, een kornoelje en een gelderse roos. Het was wel even passen en meten om die boom in mijn kleine agila te krijgen, de laatste anderhalf meter paste natuurlijk niet (er zat ook nog een grote pot aan) en dus reed ik voorzichtig en met geopende klep van Ens terug naar Zwolle.

De tuin krijgt meteen een wat volwassener uitstraling, maar dat hij er echt volwassen uit gaat zien zal nog wel een paar jaar duren.