Het is al weer een hele tijd geleden dat ik iets heb gedaan aan dit blog, en ik was nog wel zo van plan het goed bij te houden. Had ik het nu maar wel gedaan want de laatste tijd komt er van alles boven de grond waarvan ik eerlijk gezegd geen idee heb wat het is. Maar, een nieuwe lente, een nieuw begin. Ik ga het nogmaals proberen.

Er is ondertussen aardig wat gebeurd in mijn tuintje. De oude bestrating is er uit en de nieuwe ligt er al weer een kleine maand in. Hoogtijd voor een update dus. Eerst even een korte terugblik op hoe het was.

De voortuin was een raar gedrocht met een grote conifeer, een buxushaagje dat zomaar ergens leek te zijn neergezet en heel veel verzakte tegels.

De zijtuin was donker door de hoge coniferen, hulst en larier die er al 30 jaar ongestoord groeiden. De grond was hier zo verzakt dat de voordeur zo’n 30 centimeter boven het pad lag.

Eind oktober heb ik de bomen uit de zijtuin weg laten halen. Begin dit jaar ben ik begonnen met het wegbrengen van alle gebroken stoeptegels en andere rommel, het verplanten van de planten die ik wilde behouden (en waarvan ik wist waar ze ongeveer stonden) en het aanplanten van een beukenhaag en opzetten van twee  hederaheggen. En eindelijk washet 21 Maart zover, de paden en de twee terasjes zouden worden aangelegd.

Net als het weghalen van de bomen liet ik het aanleggen van de bestrating via een stichting doen die mensen helpt bij het herintreden of die iets meer begeleiding nodig hebben bij het werk. Bij het aanleggen van de zandlaag werd mij gevraagd om nog eens aan te geven hoe alles precies kwam te liggen. Bij het uitleggen gaf ik aan waar ik later een vijver wilde graven, mijn neefjes en nichtjes zouden een dag komen helpen met graven. Maar de begeleider zij dat zij dat net zo goed konden doen nu ze toch een graafmachine in de tuin hadden staan. En zo gebeurde het dat ik diezelfde week ook meteen een vijver in de tuin had. Een meter diep en 3,5 bij 2,5 meter in een L-vorm.

En toen was het ineens zover, de tuin kon vol met plantjes gezet worden. Maar ja, welke eigenlijk, en waar haal ik ze allemaal vandaan?

Terwijl ik dit log schrijf zit ik op mijn witte bankje in de schaduw en kijk naar een steeds voller wordende tuin. Het warme weer geeft het gevoel dat het al hartje zomer is waardoor de tuin ondanks alle plukjes groen er wat armetierig uit ziet. Maar dan bedenk ik mij weer dat het nog maar april is. Over anderhalve maand zitten we midden in juni en zal het er hier heel anders uitzien. Ik moet gewoon wat geduld hebben.